KubKang

Title :  [SF] Lift & Tie
Author : kangjooh/kubkang
Genre : Y
Rate : G
featutring : TemG

คำเตือน : มัน Y นะคะ  แล้วก็เรื่องแรก มันอาจจะเสื่อม (มั้ง) 5555

ความคิด ชเว ซึงฮยอน

ความคิด ควอนจียง

คำพูด

..........................................................................................................................

ผม ชเว ซึงฮยอน พนักงานบริษัทธรรมดา ตอนนี้ผมกำลังเร่งรีบเดินออกจากห้องพักในอพาร์ตเมนต์ขนาด
ปานกลางตั้งอยู่บริเวณแถบด้านนอกของเมือง  หากแต่ด้วยสภาพแวดล้อมรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นสวน
สาธารณะ อีกทั้งยังมีเส้นทางของรถไฟวิ่งผ่านไม่ไกลนัก ทำให้ผมเลือกที่แห่งนี้เป็นที่พัก เมื่อสามเดือนที่
ผ่านมาผมมีความจำเป็นต้องย้ายสถานที่ทำงานมายังเมืองนี้

ลิฟต์
สิ่งที่ใช้ในการเดินทางขึ้นลงภายในอาคารแห่งนี้ ใครจะไปรู้ว่า มันจะนำพาอะไรบางอย่างมาให้ผมล่ะ

..........................................................................................................................

**ตึ้ง!!**

โชคดีจังแฮะ ได้พบเด็กคนนั้นในลิฟต์ด้วย ^^

ผมได้พบกับเขาเป็นครั้งคราว เพราะอยู่อพาร์ตเมนต์เดียวกัน ผมไปทำงาน ส่วนเขาไปโรงเรียน เราลงลิฟต์
เวลาเดียวกัน
มันกลายเป็นความเคยชินไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ว่าตอนที่ผมไปทำงาน ผมจะได้เจอเขาในลิฟต์


ผมมีความรู้สึกที่ดีต่อหน้าตาที่แลดูน่ารัก ถึงแม้สีหน้าจะดูดุไปหน่อยก็เถอะ นั่นคงเป็นเพราะเขาเรียนหนักล่ะมั้ง

จริงๆแล้ว

ผมดูหน้าขำใช่ไหม...ที่รู้สึกว่าเด็กมัธยมปลายคนนี้น่ารัก
แต่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันในลิฟต์ มันช่างสั้นจริงๆ
.
.
บางครั้งผมก็นึกอยากให้ลิฟต์เสีย และหยุด *กึก*เหมือนในละครหรือการ์ตูนก็คงดีสินะ
.
.


**กึกก!!!**

.
.
อ๊ะ..?

อะไรกันเนี่ยย..

ลิฟต์เสียจริงๆด้วย

เป็นไปตามที่ผมคิดหรือเนี่ย..?

เขาไม่ตกใจเลย
แต่หลุดคำพูดออกมา

"ว้าว ดีจังเลย"

"..."
"..."

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองแข็งทื่อเลยแฮะ

..........................................................................................................................

ผม ควน จียง ฮะ  ผมพักอยู่กับครอบครัวที่อพาร์ตเมนต์นี้มานานแล้ว ตั้งแต่ผมอยู่มัธยมต้น  สาเหตุก็เพราะ
ผมต้องย้านโรงเรียน แต่ที่พักในเมืองมันแพงมากเกินไปหน่อย
ออกมาอยู่ข้างนอก บวกลบคุณหารกับค่ารถแล้ว อยู่ที่นี่ดีกว่า

แม่เล่าให้ฟังว่า เพิ่งมีคนย้ายมาอยู่ใหม่ ที่ทราบก็เพราะ แม่ผมเป็นประธานชมรมแม่บ้านในอพาร์ตเมนต์นี้น่ะสิ

/เอ๊ะ ท่าทางจะเป็นคนนี้แฮะ เจอกันในลิฟต์งั้นเหรอ

อ๊ะ ทำอะไรนั่น

ไม่เรียบร้อยเลย มาใส่เนกไทในลิฟต์ได้ยังไง/

นั่นน่ะ เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับเค้า

พักนี้เจอผู้ชายคนนี้บ่อยจังฮะ

วันที่ผมนอนตื่นสายและไปโรงเรียนสาย เรามักจะพบกันในลิฟต์
อพาร์ตเมนต์ของเขาอยู่ชั้นบน..

ดูเขาสิ
ตัดผมทรงแปลกๆ ใส่สูทกับเนกไทสีเดียวกันทุกวัน
ดุทีไรก็เหมือนเดิมทุกที

แต่
.
.
ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ?

"..."

"..."

"ดูสิ สีเนกไทของเราสีเดียวกันเลยนะนี่ ฮ่าๆ"


"..!???"


"เอิ๊กก คือว่า ..."


อะไรของเขาน่ะ?  ไม่น่าเป็นไปได้เลย

**ตึ้ง!!**

บ้าหรือเปล่า ไม่อายบ้างรึไงน่ะ
.
.
แต่น่าโมโหจัง  หนีไปซะแล้ว
.
.
..........................................................................................................................

อ่าาา ที่พูดไปเมื่อวานนี้
ไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ
ผมคงกลายเป็นตัวตลกไปแล้วแน่ๆ
ถ้าพบกันอีกล่ะก็...

.
.
อ๊ะ เจอกันจริงๆด้วย
พูดอะไรดีล่ะทีนี้?
อยู่เฉยๆท่าทางจะดีกว่าแฮะ

เอ่อ อ่าา

"ตาบ้า"

ห๊ะ อะไรนะ

"นี่คุณ ขอยืมเนกไทหน่อยสิ"
"อ่อ ได้สิ"

ตะโกนใส่ผมซะเสียงดัง  ผมตกใจเลยตอบไปทันที

เอ๊ะ เนกไท
ด่าผมว่า บ้า แล้วยืมเนกไทผมงั้นเหรอ

แล้วเขาก็เอาเนกไทผมไปเลย...
.

.

คำพูดเมื่อวานของผม ได้รับการตอบรับที่ดีนะ?

..........................................................................................................................

ฮ่าๆๆๆๆๆ
เมื่อเช้านี้ น่าขำชะมัดเลยแฮะ

ผมขอยืมเนกไทเขา
แล้วเขาก็เอาให้ผมทันทีเลยนี่ฮะ
แต่ว่า มันดันเป็นแบบสำเร็จรูปน่ะสิ  ตอนถอด สงสัยรีบไปหน่อย มันเลยดีดจมูก
ฮ่าๆๆๆๆๆ นึกขึ้นมาแล้วขำ

อ๊ะ ร้านขายเนกไท
มีหลายสีมากเลยนะเนี่ย          ต้องต่อราคา และหาแบบที่คล้ายคลึงที่สุด

"ราคาเท่าไหร่ฮะ"
"5,000 วอนครับ"

"อืม 3,000 ได้ไหม ฮะ ผมไม่ค่อยมีเงิน"
".. ==" "

.
.
.
เมื่อไหร่จะมาถึงล่ะนี่
ไปถามคุณลุงยามดีกว่าแฮะ

"คุณลุงฮะ ขอโทษฮะ ขอถามอะไรหน่อย มีผู้ชายคนนึงเพิ่งย้ายมา แต่ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ห้องไหน เบอร์อะไร
ผมมีอะไรจะให้เขาน่ะครับ"

".."

"ดูเหมือนอายุไม่เกิน 30 ใส่สูทตัวเดิมทุกวัน สีออกจะเห่ยๆ ทรงผมดูธรรมดา แถมยังพูดจาเชยๆอีกด้วย
แต่หน้าตาดีน่ะฮะ^^"
แต่ว่า ท่าทางใจดีนะ

.
.
"เอ่อ .. คือว่า .. คนที่หนูถามถึงน่ะ ก็อยู่ข้างหลังนั่นไง"
.
.

=="
มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยยย

"คุณครับ ขอบคุณมากเลยนะครับ สำหรับเนกไท เส้นนี้ผมหามาจากห้างสรรพสินค้า แพงมากเลยนะครับ ให้
คุณเป็นของขวัญ" (เขาไม่รู้หรอก หึหึ)

"อะไรนะ  ของขวัญเหรอ"
"ทำไม.. ทำไมต้องให้ของขวัญด้วย?"

อ๊ะ ถ้าบอกความจริงก็น่าอายน่ะสิ

"พอดีผมทำเส้นที่ยืมคุณหายไปแล้ว ก็เลยซื้อเส้นใหม่คืนน่ะฮะ ^^"
ให้แล้วก็รีบๆรับไปเถอะน่า
.
.
.
หึหึ หน้าเอ๋ออีกล่ะสิ

เส้นนี้ดูดีกว่าเส้นเดิมอีกนะ

ส่วนเส้นเดิมน่ะเหรอฮะ
ก็..อยู่ในกระเป๋าผมนี่ล่ะ

..........................................................................................................................

ฮะฮ้า วันนี้ได้พบนักเรียนคนนั้นอีกแล้ว

แต่ว่า วันนี้สีหน้าของเขาไม่สดชื่นเลย  อารมณ์ไม่ดีแน่ๆ หรือมีอะไรไม่ถูกใจนะ

"อืมม"

อ่า อะไรเหรอ
วันนี้เขาไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่า

ทำไมต้องจ้องผมขนาดนี้ด้วย
ผมมีอะไรผิดปกติเหรอ
ท่าทางจะเครียดๆด้วยนะ

"นี่คุณ  ทำเกินไปแล้วนะ คนเขาซื้อให้เป็นของขวัญ เอามาใช้บ้างสักครั้งไม่ได้รึไง" น้ำเสียงดูไม่พอใจ
เอาซะเลย

เอ๊ะ เนกไท

"ไม่ผูกเนกไทที่ผมซื้อให้ใช่มั้ย น่าเกลียดมากหรือไง ไม่ชอบหรือไงเนกไทที่ซื้อให้ดูดีกว่าเส้นเดิมของคุณ
ร้อยเท่าเลยนะจะบอกให้ หรือจะให้ไปหาให้เหมือนเดิม น่าโมโหจริงๆเลย"

เอ๊ะ เพราะเรื่องนี้เองหรอกหรือ

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ  "

"หา"

"เอ่อ คือว่า ปกติแล้วจะใช้เนกไทแบบผูกสำเร็จ เพราะผมผูกไม่เก่งก็เลยใส่กระเป๋าไว้ กะว่าจะให้เพื่อนที่ทำ
งานผูกให้"
ผมสารภาพความจริงออกไป และเหมือนผมยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว


เขาทำท่าเอียงหัว และอมยิ้มนิดๆ

"เอามาสิ ผมจะผูกให้เอง"

อ่า
หัวใจของผมเต้นโครมคราม ดูเหมือนเขาจะได้ยิน

แต่ว่าเสียงของเขานั้น

"คุณ!! ทำอะไรอยู่ ไม่ลงลิฟต์หรือไง"

ทันใดนั้น ลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้น 1 พอดี
เขากำลังผูกเนกไทที่คอตัวเอง   พอผูกเสดก็เอามาสวมที่คอของผม
.
.
.
เขินจังเลย  ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้นะ

รู้สึกว่าเขาจะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที  น้ำเสียงก็สดใสด้วย

"งั้นผมไปก่อนนะฮะ" และรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
.
.
แต่  เอ๊ะ..
นี่มัน อะไรกันเนี่ย..?

ทำไมมันถึงได้สั้นอย่างนี้ล่ะ  ดูประหลาดจริงๆด้วย....เราผูกเองยังดูดีกว่านี้เลย

..........................................................................................................................

อยู่คนเดียว

แสดงว่าโสดแน่ๆ

หน้าตาถึงจะดูดี แต่ก็ซื่อแฮะ

แต่....เอ อายุเท่าไหร่นะ

ความจริงแล้วเนกไทนักเรียนของผมก็แบบผูกสำเร็จฮะ  สงสัยต้องรีบหัดผูกเนกไทซะแล้ว

..........................................................................................................................

ในที่สุด วันหนึ่งก็ผ่านไปอีกวัน

"คุณ"

โอ๊ะ ตกใจหมดเลย..
อ๊ะ.. พบกันอีกแล้วว

เดี๋ยวนี้เจอกันบ่อยมาก แต่ทุกครั้งที่เจอ ผมจะรู้สึกตื่นเต้น

"ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมฮะ"
"อ่า ครับ"

"คุณ  อายุเท่าไหร่ฮะ"

เอ๋ อายุเหรอ

"อ่า "

ปีนี้ผม อายุ ...
"30 ครับ"
.
.
"อ่ะ  ผมอยู่ ม5"

ถ้า ม5 งั้นก็อายุ 18 ห่างกัน 12 ปี

ถ้าอย่างนั้น ตอนผมอยู่ประถม เขาเพิ่งจะอยู่ในท้องแม่สินะ
.
.
.
=="

เราสองคนดูห่างจังเลยเนอะ

เป็นไปได้ยังไงเนี่ยย เขากับผมอายุห่างกันมากเหลือเกิน ไม่กล้าคิดอะไรบ้าๆอีกแล้ว  หน้าตาของเขาดูตกใจ
มาก ทำไงดีล่ะทีนี้ จะพูดว่าอะไรดี

"ฮ่า ถ้าอย่างนั้น เราก็ปีนักษัตรเดียวกันใช่ไหม"

"..."

พยายามลดช่องว่างระหว่างเราอยู่  แต่กลายเป็นว่า ยิ่งรู้สึกว่าเราต่างกันไปใหญ่

เฮ้อ

ไม่น่าพูดถึงเรื่องอายุเลย  กำลังจะตีสนิทอยู่เชียว ดันมารู้อายุของผมซะได้  กลายเป็นลุงไปเลย เห็นไหมม

###########################################

ค่ำคืนอันแสนเศร้าผ่านไป  แล้วเช้าวันใหม่ก็มาถึง

เวลานี้ของทุกวัน ผมมักจะได้พบเขา

ช่างบังเอิญบ่อยจริงๆ ที่ได้พบเขาบ่อยๆ...ดีจัง

อืม แต่ว่า วันนี้จะได้เจอไหมนะ  เขาคงไม่อยากพบคนอายุมากหรอกมั้ง

.
.
**ตึ้ง**
.
.
เย้ พบกันอีกแล้ว

แต่สีหน้าของเขาบึ้งตึงมากเลย  เพราะเรื่องเมื่อวานรึเปล่านะ  ทั้งๆที่เริ่มจะสนิทกันแล้วแต่อายุของผมอาจทำ
ให้เขาไม่ชอบก็ได้  แล้วนี่ยังมาเจอกันอีก  ผมอาจทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีก็ได้นะ

ได้พบกันอีกแล้ว  ทำไงได้ล่ะครับ แต่ก็ดี(ผมตัวตรงอีกแล้วฮะ ==")

..........................................................................................................................

สาเหตุที่ผมอารมณ์ไม่ดีน่ะเหรอฮะ
ก็เพราะตาบ้านั้นน่ะสิ  ผมยืนรอลิฟต์ตั้งนาน

เขาไปทำงานสายเหรอเนี่ยย

บ้าจัง
เวลาผ่านไปเร็วชะมัด

ผม
.
.
ไปสายอีกแล้วฮะTT

**ตึ้ง**

เฮ้ ชักช้าจริงๆเลย
สายอีกแล้วว จะบ้าตาย
โดนทำโทษอีกแหงๆ

ทั้งหมดเป็นเพราะคุณคนเดียวเลยนะ

..........................................................................................................................

"ไม่ได้"
อ้าา ฝันไป

"อะไรไม่ได้ ว่าไง ควอนจียง"

"เอ่อ" ฝันประหลาดๆ  โดนดุจนได้
ตอนเช้าก็มาสาย ตอนนี้ก็มาหลับในห้องอีก แถมยังฝันเรื่องตาบ้านั่นอีกต่างหาก

นี่มันอะไรกันนี่ ทั้งหมดเป็นเพราะเขาคนเดียว

ผมคิดถึงแต่เรื่องของเขา เขาจะรู้ไหมนะ..?

ถ้าผมเป็นอย่างนี้อยู่คนเดียว ก็เสียเปรียบน่ะสิ  อายุมากงั้นเหรอ  ไม่เห็นจะสนใจ

เขาคงคิดอะไรอยู่บ้างหรอกน่า?

..........................................................................................................................

เฮ้อ  ทำงานไม่ได้เลย

เขาน่ารักมาก แต่เขาคงไม่สนใจผมหรอก  เขาคงไม่รู้ถึงความรู้สึกของผมด้วยซ้ำ

ผมมีเพื่อนที่คอยให้คำปรึกษา แต่เรื่องแบบนี้  เพื่อนคงไม่มีวันเข้าใจผมในเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ทำไงดี?

..........................................................................................................................

โอ๊ยย เพราะเขาคนเดียวเชียว  คิดถึงนะเนี่ยยย
อีกนานกว่าเขาจะกลับมา เดินเล่นรอดีกว่า

อ๊ะ  นั่น คู่นั้น ผู้หญิงอายุมากกว่าแน่ๆเลย
เพราะผู้ชาย ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลยนี่นา
คู่รักต่างวัยเหรอ

รู้สึกดีใจยังไงก็ไม่รู้^^

..........................................................................................................................

วันนี้เลิกงานช้า เพราะงานเยอะมาก

เมื่อก่อนผมไม่รู้สึกรู้สาอะไรถ้าออกจากที่ทำงานช้า แต่เดี๋ยวนี้ ผมไม่ชอบเอาซะเลย
เดี๋ยวนี้ผมมักจะได้พบเขาตอนไปทำงานและเลิกงาน  แต่ถ้าเลิกช้ามากๆคงไม่ได้พบ เสีบดายจัง

เอ๊ะ...เขานั่งอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์นี่เอง

อ้า โชคดีจัง

เย็นขนาดนี้แล้ว ยังได้พบเขาอีก โชคดีจริงๆ

เหมือนจะกังวลอะไรอยู่นะ  เหมือนมีอะไรแปลกๆ วันนี้กับเมื่อวานดูแตกต่างกัน

"เพิ่งกลับเหรอฮะ"

"อืมม"

เขามักจะทักทายผมก่อนเสมอ  ขอบใจจริงๆ ผมอยากชวนคุยก่อน แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง มันกังวลอยู่ตลอด
เวลาเลย

"คุณชื่ออะไรเหรอฮะ"

"ฮะ  ชื่อเหรอ"

ชื่อ?  คราวที่แล้วถามเรื่องอายุ

"อ่า ชเวซึงฮยอน"

"อืมม"

เขาอมยิ้มน้อยๆ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่นะ

"คุณชื่อ ชเวซึงฮยอนเหรอ  ผมชื่อ ควอนจียงฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
.
.

หิมะเหมือนจะตกเลย

แต่ปีนี้ ผมคงไม่หนาวมั้งฮะ ^^
.
.
.
end

ง่า  มันเสื่อมเอาตอนจบนี่ล่ะ ก๊ากๆๆๆๆๆๆ

แล้วก็ยังจะกล้าเขียนมาะนี่ชั้น ก๊ากกกกกกกก

เปลี่ยนสีความคิดอิเทมใหม่ เหอเหอ

ขอบคุณพี่ต้ามากๆเลยค่ะ ^^